شعر زیبای آقای غفاری

ای که مهتاب رخت سایه بی افکنده به ماه

دل ما بر دل تو سخت ارادت دارد

می شود گاه بیایی و به ما سر بزنی

چون نگاه تو بهشت است سخاوت دارد

درپی چشمه ی احساسم وحیران توام

دیدن روی تو از دور غرامت دارد

خسته در راه کویر و پی نامی زتو ام

کاش بودی که تنم قصد خیانت دارد

تو بگو یاور من فلسفه ی دوری خود

ورنه جبریست نبود تو که طاقت دارد؟

آسمان دل من ابری بی حوصله شد

تا تو فریاد زدی عقل شهامت دارد

آنچنان روز وشبم را گره ی کور زدی

که اگر باز کنم باز خسارت دارد...

تا کجا سوی تو آیم تو چرا دور روی

مگراین دشت پر از خار سیاحت دارد

شعله ی عشق پس ازمرگ نگردد خاموش

این چراغی ست که در قلب تو قدرت دارد

ای "سراچه" بکش این رنج که در پایانش

چون ببینی که خدا در تو عمارت دارد...